**** اجتماع آماتور ****

همانند یک ابزار یکپارچه ساز

روزهای کارِ آماتور


فراخوانِ کارِ آماتور که اواخر اردیبهشتِ 98 در فضای مجازی منتشر شد، فراخوانی بود برای هر نوع کاری که می‌توانست در 7 روز (بعدها به یازده روز افزایش یافت) در محیط‌های مختلف عمارت روبرو از جمله پلتفرم، حیاط، پشتِ‌بام و… اتفاق بیفتد.
در بخشی از فراخوان آمده است: “آماتور تاکید دارد در جهانِ بدیهی انگارِ امروز، چیزی بدیهی نیست. اما جهان سوداگرِ امروز اصرار دارد مسیرهایش را بدیهی جلوه دهد: جز این راه هیچ راهی نیست
اما چرا نسبت‌های‌مان را از موقعیت‌ها نمی‌گیریم؟ چرا موقعیت‌های خود را در هر لحظه نمی‌سازیم؟ موقعیت‌هایی که رانه‌ی محرک‌شان، تخریب‌شان است.
آماتور تعریفی پیش از مدیوم است. چیزی‌ست که ریشه در رفتارِ زیستیِ ما پیش از شکل‌گیریِ مدیوم‌ها دارد. در زیست‌اش، دغدغه‌اش کار می‌کند و نه در مدیوم کارش. وضعیتِ آماتور کنشِ سیال و ادامه‌دار است و در راستایِ بر هم زدنِ رابطه‌ی علی-معلولیِ هنرمند-مخاطب کار می‌کند. آماتور تلاش می‌کند به وضعیتِ مخاطب-مخاطب برسد.
در کارِ آماتور، هر مکان برای یک نفر نیست و ممکن است در مکانی که شما وضعیتی را می‌سازید، شخص دیگری نیز در حالِ ساختِ وضعیت دیگری باشد. پس بدانید در آن چند روز شما مالک آن مکان نیستید.
شما در محیط‌های مشارکتی در حالِ فعالیت هستید.
مسئله فرآیندِ تولید وضعیت‌هاست، نه خودِ وضعیت‌ها. بنابراین وضعیت‌ها می‌توانند توسط همه تغییر کنند. ما می‌توانیم فرآیندهای ایجادِ وضعیت‌ها را با همه، چه با گفت‌وگو و چه با متن، به اشتراک بگذاریم؛ اما صاحبِ آن وضعیت نیستیم.
از آن‌جا که صاحب وضعیت وجود ندارد، در روزهای کار آماتور، هیچ اسمی از سازنده‌ی وضعیت‌ها نیز در محیط وجود نخواهد داشت. همه می‌توانند مسئولیتِ وضعیت‌های مختلف را به‌عهده بگیرند.
هیچ‌ایده‌ای دچار بازبینی، رد یا تایید نمی‌شود. اما همه می‌توانند (و فکر می‌کنیم باید) وضعیت‌ها را دچار نقد یا گسترش کنند.”
این فراخوان از انسان‌ها می‌خواست تا در این چند روز بدون نیاز به اطلاع قبلی، به این مکان بیایند و در موقعیت‌ها مشارکت کنند و موقعیت بسازند. البته افراد می‌توانستند به وسیله‌ی یک آدرس ایمیل پرسش‌های خود را مطرح کنند یا با ارتباط با مسئولین عمارت روبرو مسائل یا تجهیزاتی را با آن‌ها هماهنگ کنند.
از یکم تا یازدهم تیرماه نود و هشت، در عمارت روبرو این رویداد برقرار بود. چهار روز نخست، مشارکت بسیار کم و محدود بود اما از روز پنجم مشارکت بیشتری اتفاق افتاد و وضعیت‌های مختلفی در فضا ساخته و دچار مشارکت و دگرگونی می‌شد. گرچه دستِ آخر، این مشارکت نیز در نسبت با توقعِ اولیه و این‌که تقریبا هیچ محدودیتی برای کار وجود نداشت؛ بسیار محدود بود.
در گزارش نتیجه‌گیری کلی پس از روزهای کار آماتور آمده است: “فهمیدیم پیشنهاد دادن تنها کافی نیست و باید در کنار پیشنهاد تئوریک، پیشنهادی عملی که همانا خودِ عمل است ایجاد کرد. یعنی با کار کردن و ساختِ فضا، پیشنهاد اصلی را داد. اگر فضایی هرچند کوچک و ناکامل ساخته شود؛ اما در ذات خود، کنشی داشته باشد که در عین حال که راست‌گو و شفاف است، شیزوفرن نیز باشد؛ انسان‌ها، همان انسان‌هایی که به آن‌ها برچسب منفعل می‌زنیم (انفعال خودمان را روی آن‌ها فرافکنی می‌کنیم) وارد فرآیند کار، مشارکت و ساختِ فضای خود می‌شوند. شاید بتوان این‌گونه بازگفت:
اگر فضایی ساخته شود:
یک. آدم‌ها وارد فضا می‌شوند، مشاهده می‌کنند، پرسش‌ می‌کنند.
دو. وارد مشارکت در موقعیت‌ها می‌شوند. گفت‌وگو و کار می‌کنند.
سه. و بعد احتمالا کار خودشان، موقعیت خودشان را ایجاد می‌کنند و فضای جدیدی می‌سازند.

 


Categorized as: کارها

Comments are disabled on this post